تقديم به عفت موسوي و رنج هاي او  و مهديه 

 به بهانه سالروز تولدش

پنج يا شش ساله بودم كه پدر توصيه كرد در كنار دخترانت ، او و مادر را صدا نزنم . علتش را كه پرسيدم ، گفت : مگر نمي بيني كه پدر و مادرشان كنارشان نيستند !

   من اما نمي دانستم چرا شما كنار زهرا و مهديه نيستيد و هيچكس هم دراينباره توضيحي به من نمي داد ؛ اما هميشه ديدن بغض فروخورده آنها حتي در لحظات شاد و بي خيالي هاي كودكي ، علامت سوال هاي بزرگي را در ذهنم پديد مي آورد . شايد از همان زمان ها بود كه ديدنت شد آرزوي بزرگ زندگيم و مهم ترين دغدغه لحظات ناب كودكيم ؛ همان لحظاتي كه خيلي وقت هايش را در كنار دخترانت مي گذراندم .

 بار اولي كه ديدمت خيلي ها براي استقبال ، از شما سه زنداني فاميل به سه راهي بهشهر آمده بودند. شايد همانجا بود كه براي نخستين بار ، صداي تپيدن قلب خودم را شنيدم !  آرزويم مي خواست خيلي تند، فضاي زمان را بشكافد و بر آورده شود وعلامت سوال هاي ذهنم، مدام به ديواره مغز، هجوم مي آوردند كه : "چه شكلي است؟ چه شكلي " تو را در ذهنم با همه ي مادرهاي فاميل هزار بار مقايسه مي كردم .

   از ماشين كه پياده شدي، ديدمت؛ اما علامت سوال ها بيشتر و بيشتر شدند. تو با همه زن هايي كه تا آن روز ديده بودم فرق داشتي. تونيكي ساده از چهارخانه زرد و سفيد بر تنت بود و روسري سرمه اي بر سر. زني لاغر و آرام، با چشم هايي عسلي محكم،  بي آلايش و ساده و بدون داشتن حتي اندكي ژست مبارز بودن!  چيزي كه هنوز هم هميشه با خودت همراه داري!

   اما ناگهان اشكهايت بر صورتت ريختند  و تو شدي  مثل تمام مادران زمين! زهرا ومهديه را در آغوش كشيده بودي و مي گريستي  و من شگفتزده تر از پيش ، حالا ديگر مي توانستم يك زن مبارز واقعي واقعي را جلوي چشمانم داشته باشم .

   همان روزها بود كه داستان ايستادگي ات در زير شكنجه زبان به زبان در گرگان مي گشت، با اينكه خودت از آن حرفي نمي زدي.

    چه زود شدي الگوي جواني و نوجوانيم . زندگي ساده ات و از آن مهم تر سادگي و تواضع دروني ات كه در اين روزگار بي تواضع ، غنيمتي قيمتي است برايم درسي بود .

   تو اسطوره نبودي ، به قول شريعتي ، حقيقتي بودي بر گونه اساطير ؛ مادري بودي كه در اوج عشق به كودكانت ، كلت به قنداق مهديه مي بستي تا مردمت سعادتمند شوند ؛ و با اينكه در زندان پهلوي،  آنقدر خون از كف پاهايت جاري شده بود كه نمي توانستي راه بروي ؛ هرگز سر به فرمان بازجويت نسپردي؛ هر چند به قيمت دوري از كودكانت تمام شود .

  تنها مادران زمين مي دانند سخت تر از شلاق يك بازجو براي يك مادر ، دوري از بچه هايش است  و تنها مادران مي دانند كه مادر بودن در عين مبارز بودن و زن بودن و انسان بودن ، چقدر مي تواند دردناك باشد . كسي چه مي داند كه تو در سلولت براي كودكانت ، چقدر گريسته اي ؟  آرام و بي صدا تا زندانبان صدايت را نشنود و مقاومتت را در هم نشكند .

  بعدها در نخستين تجربه مادريم يك سوال مدام ذهنم را مي كاويد و قلبم را مي خراشيد . اينكه چگونه و با چه منطقي مي توان از كودك خود گذشت و او را به ديگران سپرد ؛ در حالي كه راه براي با او بودن ، بسيار هموارتر باشد .

   هر چه كودكم در درونم رشد مي كرد اين دغدغه نيز با او بزرگ و بزرگ تر مي شد و حتي پس از تولدش ، حرف زدنش  و راه رفتنش ، باز هم پاسخش را نمي يافتم . فقط يادم مي آيد دانشگاه را در ترم هاي پاياني رها كردم تا از او دور نباشم و باز آنوقت ، تو و مبارزه ات شديد مهمان ذهن و زندگيم و باز همان دغدغه كه " پس تو چگونه توانستي ؟ "

   سال ها طول كشيد تا فهميدم كه با هيچ منطق و استدلالي نمي توان انتخاب تو را تحليل كرد ؛ بلكه " ايمان به راه " مي خواهد و عشق به خدا . راهي كه انتهايش رسيدن به " من جاودانه " آدم هاست و تنها آناني مي توانند كه آن را يافته اند .

   شايد زندگي تو و همسرت مرا به اين پاسخ رهنمون شد ، همان زندگي كه از 11 سالگي اقبال لمس و مس آن را داشتم . مي گويند تو پا به پاي همسرت رفته اي ؛ همسري كه نفس پيغامبران الهي را با خود دارد . كسي كه زندگيش ، مبارزه اش و دوست داشتن هايش براي هر يك از ما ، مصداق عيني همان " من جاودانه " است ؛ اما من مي گويم تو راهي را رفتي كه خود انتخاب كردي ؛ هر چند عشق به او آنچنان جانت را سيراب كرد كه راه نيز برايت هموار شد .

  خورسندم كه با تو هم خونم ؛ اگر چه پيوند خوني ، ابتدايي ترين پيوند بدون انتخاب و اختيار در جهان به حساب مي آيد . اين پيوند همواره برايم مدرسه اي را فراهم كرد كه در آن چگونه انسان بودن را بياموزم .

  و امروز كسي چه مي داند تو در قلبت چه گنجي داري ؟ گنجي از رنج هاي دخترت مهديه و پسرانش پويا ، پارسا و پرهام زيدآبادي .....

   به اميد روزهايي كه رنج هايت ديگر نباشند ؛ تولدت مبارك

                                     ***************

دستانت به سپيدي روز

 پنجره را گشود

سوز و سرما

 بيدار بر پلك هاي ما نشست

 اكنون خاكستر شب را

باد

 در كوچه مي برد  ...       «خسرو گلسرخي»