شایعه برکناری رییس سازمان محیط زیست ایران شاید در نگاه اول برای  بسیاری از کسانی که دلمشغولی و دغدغه های زیست محیطی دارند خبری خوش به حساب آید . اما پیرامون  این خبر تایید نشده ، جای چند پرسش خالی است :

1- آیا با تغییر یک مدیر ، آنهم در بستر اندیشه ای که اساسا توسعه پایدار در آن جایی ندارد و محیط زیست و منابع طبیعی مسائلی هستند که باید بعد از صنعتی شدن مورد توجه قرار گیرند ، فایده ای دارد.
 
2- هرچند گاه باید ایجاد تغییر را به فال نیک گرفت ؛ اما نکته مهم این است که در صورت رفتن یک مدیر ، چه کسی به جای او می آید ؟ و آیا نفر دوم مناسب تر است ؟ یا اینکه چندی پس از آمدن دومی ، باز همه حسرت به دل ، آرزوی همان قبلی را می کنند ؟

3- نفراتی که فعلا در سایت منتسب به اصولگرایان به عنوان جایگزین های فاطمه واعظ جوادی مطرح شده اند ، چقدر اشراف و تخصص در بحث محیط زیست دارند و یا اینکه چقدر توان رایزنی ، لابی  و بحث و استدلال برای مسائل محیط زیستی ، با دیگر اعضا و مدیران اجرایی دولت را دارند ؟

4- مسئله مهم دیگری که مطرح است اینکه " براستی آیا این جابه جایی از زاویه حمایت محیط زیست انجام گرفته ؟ یا اینکه به دلیل نارضایتی آن دسته از مدیران دولتی از سنگینی قوانین محیط زیست در برابر پروژه هایشان  صورت گرفته است ؟ که مثلا احیانا یک جاهایی سازمان اندکی ایستادگی کرده . درست مانند 2 سال پیش که قرار بود مجلس محترم واعظ جوادی را استیضاح کند و تمام محیط زیستی ها از شنیدن این خبر خوشحال شدند ؛ اما بعد دیدیم که داستان اساسا چیز دیگری بوده و نمایندگان محترم گیلان صرفا به دلیل مخالفت سازمان محیط زیست با استقرار صنایع آلاینده ای همچون پتروشیمی و پالایشگاه به فکر استیضاح ایشان افتاده اند ؛ نه از زاویه کوتاهی سازمان در حفاظت درست !!!

5- برخی هم معتقدند این جابه جایی ها ، آنهم در آستانه انتخابات ، نمی تواند چندان هم از سر دلسوزی های زیست محیطی باشد  و شاید به نوعی بتوان آنرا حرکات انتخاباتی به حساب آورد . 

این یادداشت در روزنامه اعتماد نیز منتشر شد