این در واقع کامنتی است که برای کیارش یشایایی گذاشتم . بد نیست شما هم بخونین . هر چند نه در اندازه یک پسته و نه در اندازه مردی بزرگ مثل شهید " ناصر پیروی " .

طی چند روزی که از اعدام قاتلان شهید پیروی می گذره نظرای مختلف و گاه متفاوتی در این باره داده شده ، ضمن احترام به تمام این نظرها چه موافق و چه مخالف ، بیان چند نکته ضروری به نظر می رسه .

تصور صحنه اعدام واقعا منزجرکننده است اما: 
1) من نمی دانم چرا و واقعا چرا عده ای گمان می کنند هر چیزی که در اروپا طراحی و مد می شه برای ما هم بهترین راه حله ؟
2) تازه خود ارو پایی ها هم که مجازات اعدام در کشورشان ممنوعه گاهی ناگزیر به استفاده از زور می شویم .نمونه اش اعدام صدام دیکتاتور عراق و حضور امریکا در افغانستان و عراق و .....
3) عدالت حکم می کند یا قانونی اساسا ملغی شود و یا اگر اجرا می شود درباره همه یکسان اجرا شود . به خصوص کسانی که داعیه حراست از قانون را دارند و لباس مجریان قانون تنشان است . اگر قرار است قانون اعدام و یا حتی قوانین خوب و موجه تنها برای من روزنامه نگار و یا آن نوجوان بی سرپرست زیر سن قانونی که از سر تربیت نامطلوب و یا داشتن سرپرست بد به بزهکاری افتاده ، اجرا شود و بقیه از آن در امان باشند دیگر تکلیف قانون و ...مشخص است . ما مردم بی پناهی هستیم که 100 سال برای مشروطه و قانون مداری خون جیگر خورده ایم و حالا قراره یک فرد نظامی با سو’ استفاده از جایگاه اداری  و سازمانی اش ، گردن یک انسان وظیفه شناس و خوب را  راحت تر از گردن یک مرغ ببرد و  بعد هم راست راست بگرده و به ریش قانون هم بخنده ؟ و حالا که مجازات شده ، احساسات انسانی ما گل کند ؟!!
 اتفاقا به نظر من اگر بخواهیم ارزیابی منصفانه ای از عملکرد سازمان جنگل ها و قوه قضایی طی 4 - 3 دهه اخیر داشته باشیم  مجازات این قاتلان نقطه عطفی در کارنامه آنان خواهد بود .

  امیدوارم هیچ قتلی اتفاق نیفتد تا مجبور نشویم  آرزوی اعدام قاتلی را بکنیم .