پیدا و پنهان تخریب زمین

اخراجی ها

peydapenhan1 — Sun, 29 Nov 2009 07:19:18 GMT

همشهری و دوست روزنامه نگارم ایمان گل کش ، متن قشنگی نوشته درباره اخراجی های 3 که لینکش رو در زیر می آورم .

فکر کنم اگر قرار باشه روزی یک فیلمساز شریف پیدا بشه و فیلمی از زندگی روزنامه نگاران مستقل در ایران بسازه ، با مسمی ترین اسمی که می تونه برای این فیلم انتخاب کنه همینه : " اخراجی ها "

و اما پست ایمان درباره اخراجی ها 3 :

http://ghalamgah.blogfa.com/

دست‌هایی پنهان برای نابودی "جنگل ابر"

peydapenhan1 — Fri, 20 Nov 2009 08:02:18 GMT

تصویری از عملیات تعریض جاده‌ی منتهی به جنگل ابر

با وجود مخالفت‌های بسیار احداث جاده‌ی دوبانده منتهی به "جنگل ابر" همچنان ادامه دارد. آیا دست‌های پنهانی در کار است؟ دست‌هایی که در دست زمین‌خواران و ویلاسازان است؟ مصاحبه با الهه موسوی،‌ خبرنگار.

عملیات راه‌سازی و تعریض جاده‌ی ‌‌خاکی که منتهی به جنگل ابر می‌شود با وجود مخالفت سازمان‌هایی نظیر سازمان جنگل‌ها و مراتع و محیط زیست همچنان ادامه دارد.

"جنگل ابر" در استان سمنان واقع است. به گفته‌ی مدیر کل جنگل‌های خارج از شمال، اصغر مطهری، به نقل از روزنامه‌ی اعتماد، "جنگل ابر" که آن را یکی از بی‌نظیرترین جنگل‌های خاور میانه نامیده‌اند، حاوی درختانی است که از ذخایر کشور محسوب شده و عمرشان به چهارهزار سال می‌رسد. وی قطع این درختان را صدمه‌ای جبران‌ناپذیر نامیده و می‌گوید، این مسئله آب دشت سمنان را نیز با خطر مواجه می‌کند.

ادامه مطلب : http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4906398,00.html

شاید ما هم مقصریم !

peydapenhan1 — Mon, 16 Nov 2009 07:54:18 GMT

گاهی هیچ چیز راضیت نمی کند ، نه نوشتن ، نه درددل کردن و نه گلایه کردن . حتی قالب وبلاگت هم برایت غریب می شود . احساس می کنی نه با هیچکس پیوندی داری و نه در برابر هیچ پدیده ای مسئولیت و وظیفه . می نویسی ؛ می خوانی ؛ می روی ؛ می آیی . اما دیگر همه این کارها را بنا به عادت انجام می دهی نه با انگیزه اصلاح و اثرگذاری و درست برای همین ، دیگر هیچ یک از کارهایت نمی شود آنچه که باید بشود .

ناگاه دوستی زنگ می زند و گلایه می کند که چرا درباره "جنگل ابر " چیزی نمی نویسی ؟ تو که آنهمه ..... و تو تنها بر حسب دادن پاسخی گوشی را برمی داری . اما نمی دانی به کی زنگ بزنی . همه کسانی که حرفی دراینباره داشتند حرفهاشان را زده اند . آنهم نه یکبار و دو بار . به کی زنگ بزنی ؟ به مهندس میرعماد ؟ به دکتر ولیان ؟ به مهندس کارنامی ؟ به دکتر یخ کشی ؟ دکتر کهرم ؟ مهندس لسانی ؟ دکتر بسکی ؟ یا ده ها صاحب نظر دیگر ؟ همه اینها دو سال است که بارها و بارها از اکوسیستم بی نظیر ابر گفته اند و عدم ضرورت احداث جاده . پس دیگر ......!
   ناگهان شمعی در دلت روشن می شود . نوری ، جرقه امیدی و اشتیاق دوباره ای . گرم می شود و یاس در وجودت کمرنگ می شود ؛ به یکی از اعضای مطرح فراکسیون مجلس زنگ می زنی و واکنش فراکسیون را درباره جنگل ابر می پرسی . .... می گوید " در ایران نبوده و خبر ندارد . به نظرت منطقی نمی آید ؛ ولی به احترام او ، چیزی نمی گویی و خبر را شرح می دهی و می گویی که بسیاری از روزنامه ها از جمله همشهری درباره اش نوشتند . بعد از چند دقیقه متوجه می شوی که اساسا این عضو محترم فراکسیون نمی داند که موضوع جنگل ابر چه بوده ، یعنی حتی تاریخچه و داستانش را نمی داند . انگار ایشان دو سه سالی است که در ایران حضور ندارند . برایش توضیح می دهی که موضوع چیست و بدون تکرار پرسش خودت ، خداحافظی می کنی .
   دوباره سردت شده و باز ، یک دنیا یاس و ناامیدی همراهت می شود . وقتی قرار است تو بنویسی و هیچ اثری بر نحوه اجرای طرح نداشته باشد و پروژه ها یکی پس از دیگر گاهی هیچ چیز راضیت نمی کند ، نه نوشتن ، نه درددل کردن و نه گلایه کردن . حتی قالب وبلاگت هم برات غریب می شود و هر چه عوضش می کنی باز با آن بیگانه ای . احساس می کنی نه با هیچکس پیوندی داری و نه در برابر هیچ پدیده ای مسئولیت و وظیفه . می نویسی ؛ می خوانی ؛ می روی ؛ می آیی . اما دیگر همه این کارها را بنا به عادت انجام می دهی نه با انگیزه اصلاح و اثرگذاری و درست برای همین ، دیگر هیچ یک از کارهایت نمی شود آنچه که باید بشود .
ناگاه دوستی زنگ می زند و گلایه می کند که چرا درباره "جنگل ابر " چیزی نمی نویسی ؟

- " تو که آنهمه ..... "

   و تو تنها بر حسب دادن پاسخی به نقد یک دوست ، گوشی را برمی داری . اما نمی دانی به کی زنگ بزنی . همه کسانی که حرفی دراینباره داشته اند حرفهاشان را زده اند . آنهم نه یکبار و دو بار . به کی زنگ بزنی ؟ به مهندس میرعماد ؟ به دکتر ولیان ؟ به مهندس کارنامی ؟ به دکتر یخ کشی ؟ دکتر کهرم ؟ مهندس لسانی ؟ دکتر بسکی ؟ یا ده ها صاحب نظر دیگر ؟ همه اینها دو سال است که بارها و بارها از اکوسیستم بی نظیر ابر گفته اند و عدم ضرورت احداث جاده . پس دیگر ......!

   ناگهان شمعی در دلت روشن می شود . نوری ، جرقه امیدی و اشتیاق دوباره ای . گرم می شوی و یاس در وجودت کمرنگ می شود ؛ به یکی از اعضای مطرح فراکسیون مجلس زنگ می زنی و واکنش فراکسیون را درباره جنگل ابر می پرسی . .... می گوید " در ایران نبوده و خبر ندارد . به نظرت منطقی نمی آید ؛ ولی به احترام او ، چیزی نمی گویی و خبر را شرح می دهی و می گویی که بسیاری از روزنامه ها از جمله همشهری درباره اش نوشتند . بعد از چند دقیقه متوجه می شوی که اساسا این عضو محترم فراکسیون نمی داند که موضوع جنگل ابر چه بوده ، یعنی حتی تاریخچه و داستانش را نمی داند و از تمام ماجرای احداث جاده در ابر طی این دو - سه سال بی خبر است . انگار ایشان دو سه سالی است که در ایران حضور ندارند . برایش توضیح می دهی که موضوع چیست و بدون تکرار پرسش خودت ، خداحافظی می کنی .
   دوباره سردت شده و باز ، یک دنیا یاس و ناامیدی همراهت می شود . باز دوست نداری بنویسی و نمی خواهی چیزی بگویی . وقتی قرار است تو بنویسی و هیچ اثری بر نحوه اجرای طرح نداشته باشد و پروژه ها یکی پس از دیگری به طور غیرقانونی اجرا ، چرا باید بنویسی ؟!!!

و از آن مهم تر وقتی مردمی که برایشان می نویسی نیز باور ندارند اهمیت سلامت خود و فرزندانشان را و حتی دوستان و ۀشنایان تحصیلکرده ات نمی دانند چرا باید منابع را حفظ کرد و چرا محیط زیست از همه چیز ، حتی پول درآوردن و گذران راحت تر زندگی - در بعد اقتصادی -بیشتر اهمیت دارد برای چه بنویسی ؟

نمی خواهم کسی را متهم کنم که چرا نمی داند ؟ قرار نیست آدم ها در همه حوزه ها صاحب نظر باشند . اما آیا انسان ها نباید بدانند چگونه زندگی کنند تا دچار بیماری ، سیل ، طوفان ، سرطان ، کمبود آب ، آلودگی ها و ... نشوند ؟! و نباید کسانی که قانون تصویب می کنند و سرنوشت مردم و کشور را در دست دارند آگاه باشند تصمیماتشان چه پیامدهایی بر امروز و فردای این مردم دارد ؟

راستی اگر آن سیاستمدار ، وزیر ، نماینده مجلس و حتی شخص رییس دولت ، خیال می کند توسعه یعنی نابود کردن همه آنچه که داری برای سرپا کردن یک کارخانه و "دو سال بعد " را نمی بیند و .... علتش چیست ؟

راستی مقصر کیست اگر اغلب آدم ها نمی دانند ؟ شاید ما خوب نگفته و ننوشته ایم !

peydapenhan1 — Sun, 01 Nov 2009 08:58:18 GMT

توسعه پایدار و قائم مقام محیط زیست

رییس سازمان حفاظت محیط زیست ، دیروز دکتر علی محمد شاعری را به عنوان قائم مقام ومعاون برنامه ريزي، توسعه مديريت و منابع سازمان حفاظت محيط زيست خود انتخاب کرد . نکته ای که برخی طرفداران توسعه پایدار و دوستداران محیط زیست را نگران ِ این انتخاب کرده است برخی مواضع و تصمیمات آقای شاعری راجع به مقوله محیط زیست و توسعه پایدار است .

همان ابتدا که خبر انتخاب آقای شاعری به عنوان قائم مقام سازمان را خواندم به یاد پتروشیمی گلستان و تمام ماجراهای دهشتزا و بلبشوی تخلفات قانونی آن افتادم . کارخانه ای که احداث آن در استان گلستان با لغو قانون " استقرار صنایع بزرگ در استان های شمالی کشور " به تصویب کمیسیون زیربنایی دولت رسید و پیش از انجام ارزیابی اثرات زیست محیطی – که یک فرآیند قانونی و اجرای آن ، حتی برای کارگاه های کوچک، اجباری است – کلنگ زنی شد و سهام آن با انواع لطائف الحیل به خلق الله فروخته شد .

ادامه مطلب :

http://isdle.ir/news/index.php?news=1509

peydapenhan1 — Sun, 11 Oct 2009 07:43:54 GMT

محیط بان ها و بالابان ها

نخستین بار که از یک محیط بان پرسیدم " چقدر حقوق می گیری ؟ " سال 1377 بود . من ، سردبیر هفته نامه " گلستان ایران " در استان گلستان بودم و برای تهیه گزارش – البته با چاشنی کوهنوردی در ییلاق خانوادگی – به ارتفاعات جهان نما ، واقع در منطقه حفاظت شده جهان نما ، رفته بودم . یادم است آنروز ، وقتی پای صحبت عموعبدالله ( محیط بان کرد ) و یدالله گورسخوار ( محیط بانی از روستای سعدآباد گرگان ) نشستم و به چادر آنها و تجهیزاتشان در آن منطقه نگاهی انداختم ، خیلی زود پی بردم که کشور ما، با حفاظت درست از مناطق تحت حفاظت، هنوز میلیون ها سال نوری فاصله دارد .
آنجا عموعبدالله و آقا یدالله شب ها و روزها را در یک چادر کهنه و معمولی 6 متری ، در 3-4 کیلومتری دهکده ییلاقی جهان نما با یک دوربین شکاری بسیار معمولی که از دوربین عموی من که ما همیشه با آن چکل شاه پسند* را نگاه می کردیم معمولی تر بود و چند پتوی سربازی و بادگیر و کاپشن می گذراندند و به نوبت در منطقه پاس می دادند . همانجا به یاد آوردم شب های سرد جهان نما را – وقتی هوا بارانی می شد - در سال های دور کودکی ام که پدر در دل مردادماه و در داخل اتاق های خانه ، تنها با روشن کردن بخاری هیزمی ، می توانست مطمئن شود که ما بچه ها با لباس های کاموایی در زیر پتوهای پشمی و ضخیم " کوروغلو " ، به راحتی می خوابیم و اگر کمی لباسمان نازک تر بود از سرما تا صبح خوابمان نمی برد .

ادامه را در سبزپرس بخوانید

peydapenhan1 — Mon, 05 Oct 2009 12:25:18 GMT

قصه غم انگیز قاچاق پرنده های شکاری و بالابان ها را در سبزپرس بخوانید:

خبر اول

خبر دوم

peydapenhan1 — Fri, 02 Oct 2009 12:16:18 GMT

کم خونی و سرطان ارمغان مصرف بي رويه كودشیمیایی در برنج ایرانی

مصرف برنج شمال كه براي كشت آن از كودهاي شيميايي استفاده شده است، سبب بروز سنگ كليه، كم خوني ايراني و سرطان روده بزرگ است.

دكتر مجيد قاسمپور علمداري فوق دكتراي اكولوژي و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائمشهر در اينباره به سبزپرس گفت:

ادامه خبر فوق را که توسط مریم نظری یکی از خبرنگاران سبزپرس تهیه شده دراینجا بخوانید

peydapenhan1 — Tue, 22 Sep 2009 13:55:18 GMT

او حقیقت را قربانی مصلحت نکرد ...

حرمت نهادن به حقیقت مهم تر است یا حفظ قدرت ؟؟!!!

شما چه فکر می کنید ؟ کدامیک مهم ترند ؟ ارج نهادن به حقیقتی که غیرقابل انکار است و زیرپا گزاردن آن معادل نادیده انگاشتن حقوق عمومی و منافع ملی است یا نگه داشتن میز و سمتی که شاید به آسانی هم به دست نیامده است ؟

پاسخ دادن به این سوال شاید در نگاه اول خیلی هم سخت نباشد . خیلی راحت اغلب پاسخ می دهند : پاسداشت حقیقت .

اما وقتی بر سر دوراهی یک انتخاب بزرگ ایستاده ای و انتخاب حقیقت برایت ، برابر می شود با از دست دادن خیلی از موقعیت هایی که با زحمت و تجربه اندوزی و .... به آنها رسیده ای و از دست دادنشان می تواند زندگیت را دگرگون کند ؛ درآمد ماهیانه ات را تحت الشعاع قرار دهد و جایگاه حرفه ایت را به مخاطره بیندازد آنگاه انتخاب بسیار سخت و پیچیده است .

در چنین شرایطی خیلی از آدم ها برای از دست ندادن موقعیت ها، میزها و عنوان ها ، راحت ترین کار را در مصلحت اندیشی و قربانی کردن حقیقت ، نزد مصلحت می بینند و سعی در نگه داشتن آنها دارند . بعد هم با تبحر و بیان انواع فلسفه و منطق ، انتخاب خود را توجیه می کنند و ....

اینها را گفتم تا درباره صاحب عکس بالا برایتان توضیح بدهم . مردی که حقیقت را قربانی مصلحت نکرد و به خاطر ارج نهادن به منابع ملی و طبیعی و تعهدات انسانی و حتی سازمانی ، پست سازمانی خود را از دست داد .

درست 4 سال پیش بود که دستور فاطمه واعظ جوادی رییس وقت سازمان محیط زیست برای قطع درختان و تخریب پوزه های پارک ملی گلستان صادر شد . همان زمان خیلی از مدیران، چشمان خود را بر روی واقعیت بستند و در صدد اجرای این دستور برآمدند تا پستشان را حفظ کنند .

اما مهندس محمود شکیبا اینکار را نکرد . او معاون محیط طبیعی محیط زیست گلستان بود و می توانست به اصطلاح امروزی ها ، میزش را حفظ کند . خیلی ساده ؛ تنها با بستن چشم ها به روی حقیقت و اینکه به خود بگوید : من مامورم و معذور! جمله ای که این روزها زیاد به گوش می رسد !

اما شکیبا این کار را نکرد . او آنروز امروز را پیش بینی کرد و زخم بزرگی را که بر قلب پارک ملی گلستان نشسته را دید . خیلی مهم است که یک مدیر بتواند 4 سال بعد را ببیند . اصلا مدیر یعنی همین . یعنی کسی که توانایی دیدن چشم اندازهای آینده را دارد . کسی که فقط تا نوک دماغش را نمی بیند . هر چند در سیستم اداری - دولتی ایران امروز ، اینگونه مدیران بسیار اندکند .

محمود شکیبا این چشم انداز را دید . آنچه را که بنده و خیلی های دیگر در پارک ملی گلستان اینروزها می بینیم .

هفته پیش به دیدن پارک ملی رفته بودم و باور کنید دردآور بود . هرچند محیط بانان ، مدیران و کارشناسان استان در برخی نقاط واقعا خون دل خورده اند تا وزارت راه هرکاری دلش می خواهد نکند ؛ اما در خیلی جاها زورشان نرسیده و وزارت راه فاجعه ای پدید اورده است . باید ببینید . من هفته پیش دیدم و در دل به حال پارک گریستم !

اما هنر محمود شکیبا این بود که چیزی را که ما امروز می بینیم 4 سال پیش دید و علاوه بر آن ، برای پیشگیری از وقوعش تا آنجا که می توانست ایستاد .

همان وقت او گفت : من ذره ای بیش نیستم ؛ اما به اندازه همان ذره ، هستم و ایستاده ام !

او تا آنجا ایستاد که وادارش کردند که استعفا بدهد و استعفا داد ؛ اما حاضر نشد به خاطر حفظ سمت و میزش ، به مردم ، طبیعت و منافع کشورش خیانت کند .

بعد از آن شکیبا مدتی مسئول نظارت و بازرسی استان شد و از آنجایی که نه با کسی تعارف داشت و نه اهل رشوه خواری و پارتی بازی و یا بستن چشم ها به روی واقعیت بود برخی ! برایش پاپوش دوختند . همان هایی که عادت کرده بودند بیشتر از حد قانونی " جواز شکار " بگیرند ( بخرند ! ) و از قانونگرایی و شرف مهندس شکیبا عصبانی بودند .

حالا محمود شکیبا یک کارشناس ساده - حتی نه کارشناس مسئول ! - در اداره کل محیط زیست استان گلستان است . چون هر جا که برود متخلفان برایش پاپوش می دوزند و ظاهرا مدیران بالادست هم بدشان نمی آید که گاهی این پاپوش ها دوخته شود !هر چند به دست آدم های متخلف و بدنام و معلوم الحال ؛ چه فرقی می کند ؟ مهم این است که اینگونه آدم ها با مدیران بالادستی کل کل نکنند و ساکت در گوشه ای مشغول به کاری شوند که نه سیخ بسوزد و نه کباب ؛ حال اگر منابع طبیعی و ملی سوخت چه باک ؟ عیبی ندارد !

بد نیست بدانید که مدرک مهندس شکیبا ، کارشناسی ارشد است و تجربه و شناخت ایشان در مقوله محیط طبیعی حتی بسیار بالاتر از برخی مدیران سازمان در تهران است .

شنیده ام میرداماد، گرگانی بود و همین طور فخرالدین اسعد گرگانی و بسیار کسانی که نامشان را اکنون به خاطر ندارم ؛ اینها افتخارات تاریخی شهرم هستند . اما محمود شکیبا در همین عصر و همین روزهای فراموشی شرف و تعهد ، یک انسان واقعی ، مدیر شریف و صاحب نظری تواناست که نمی توانم به همشهری بودن با او افتخار نکنم.......

peydapenhan1 — Wed, 02 Sep 2009 19:40:19 GMT

سبزپرس – گروه تشکل ها و رسانه : برنامه های سومین همایش تجلیل از مدیران مسئول، دبیران سرویس و خبرنگاران حوزه محیط زیست رسانه های کشور
اعلام شد .
به گزارش سبزپرس این همایش که ساعت 16 فردا پنجشنبه 12 شهریور ماه در خانه هنمندان برگزار می شود شامل برنامه های زیر است :
بخش نخست ؛ از ساعت 16 الی50/16 : پذیرش مدعوین ،تلاوت سرود جمهوری اسلامی ایران ، قرائت سرود جمهوری اسلامی ایران ، خیر مقدم و گزارش دبیر همایش .
بخش دوم ؛از ساعت 50/16 الی 20/17 سخنرانی دکتر فرود شریفی رییس سازمان جنگلها ، مراتع و آبخیزداری کشور . از ساعت 20/17 الی 40/17 سخنرانی دکتر ایازی ، معاون اجتماعی شهردار تهران .
بخش سوم : نخستین بخش تجلیل از برگزیدگان از ساعت 40/17 الی 00/18 .
بخش چهارم : سخنرانی آیت الله دری نجف آبادی ، مشاور رییس قوه قضایی از ساعت 00/18 الی 30/18 ؛ سخنرانی مهندس نورشاهی با موضوع اخلاق در رسانه از ساعت 30/18 الی 50/18 ؛ سخنرانی یاسر انصاری کجوری دبیرکل کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست از ساعت 50/18 الی 20/19 .
بخش پایانی : بخش دوم تقدیر از برگزیدگان از ساعت 20/19 الی 45/19 ؛
ضیافت افطار .

peydapenhan1 — Tue, 11 Aug 2009 07:59:18 GMT

پیپ استالین !

در روزگاری نه چندان دور یک هیئت از گرجستان برای ملاقات با استالین به مسکو آمده بودند . پس از جلسه استالین متوجه شد که پیپش گم شده است و به همین خاطر از رییس " کا.گ.ب " خواست تا ببیند آیا کسی از هیئت گرجستانی پیپ او را برداشته است یا نه ؟ پس از چند ساعت استالین پیپش را در کشوی میزش پیدا کرد و از رییس " کا.گ.ب " خواست که هیئت گرجی را آزاد کند . رییس " کا.گ.ب " اما گفت : " متاسفم رفیق ، تقریبا نصف هیئت اقرار کرده اند که پیپ را برداشته اند و تعدادی هم موقع بازجویی مرده اند !